Bugün Baba Oldum

Kucağımda bir çift göz, ışıl ışıl,

Dünyaya bakan, habersiz.

Bugün ben baba oldum, babam.

Evladı korumak için, sevmek için,

Gözündeki yaşı silmek için,

Bugün ben baba oldum, babam.

Aklıma geldi çocukluğum.

İlk hatırladığım: ağladığımdı, baba.

Gözümdeki yaşın tek sebebi sendin.

İsterdim top oynamayı seninle,

Balığa gidip uçurtma uçurmayı,

Düştüğümde kaldıranım sen olmanı.

Ama sen yoktun.

Yoktun.

Sızlamadı mı vicdanın hiç?

Ağladığım gecelerde hissetmedin mi?

Gelmedi mi hiç aklına, elin boş dolaşırken yollarda?

"Bir oğlum var," demeye utandın mı?

Zoruna mı gitti baba olmak?

Okuduğumdan habersiz yaşadın yıllarca.

Bir kalemin bile nasip olmadı, baba.

Tapınmadın mı bu kadar paraya?

Satmadın mı ruhunu şeytana?

Hayatta güzel şeyler de var,

Evlat gibi, evlat kokusu gibi.

Sen bunları hiç bilmedin, baba.

Lahmacunu çok severdim ben.

Onu da zehir ettin bana.

Ne biliyorsun benimle ilgili?

Sadece doğduğumu, baba.

Oysa ben senin her şeyini,

Kalbinin taştan, vicdanının boş olduğunu...

Ben büyüdüm, adam değil, insan oldum.

Yolun, yolun olmadı.

Bende kalan sadece bir soyadındı.

Düşersen bir gün bu hayatta,

Her şeye rağmen,

Kapım açıktır sana.

Betül Aşıcı

asicieminebetul@gmail.com