Babam, seni ilk hatırlayışım: Bir askerdin.

Arada bir izne gelirdin.

Bana hediye diye bir manto getirmiştin.

İlkokula gittiğim sene bir başörtü almıştın;

Hani o kırmızı puanlı… Onu camekândan.

Bir ayakkabı maceramız vardı seninle.

Bir pazar günü açık mağaza arıyorduk.

İşe girmek istedim yıllar sonra, senden izin kopararak.

Razı olmadı gönlün, “el kapısında” çalışmama.

Bir gün dedin ki bana: “Dükkân açıyorum sana.”

Korktum birden, irkildim: “Ben beceremem,” dedim.

“Becerirsin yavrum, sen benim kızımsın,” dedin.

Evet babacığım, ben senin kızınım.

Sen beni anladın, ben seni;

Ama bizi kimse anlamadı, babam.

Yıllar sonra evlendirdin iki yavrunu.

Sıkıntıyla, borçla kurdun yuvalarını.

Ama hep namusunla, şerefinle;

Helal yedirdin, helal giydirdin.

Başın daima dikti, tıpkı ulu bir çınar gibi.

Ben ne öğrendiysem senden öğrendim:

Doğruyu, dürüstlüğü; zevk için değil, hak için savaşmayı;

Namertin boynunu dürüstlükle kırmayı;

İnsanlara sevgiyle yaklaşmayı; gerçek dostluğun insanlık olduğunu.

“Ulu bir çınarsın,” dedim babam sana.

Meğer çınarın içini kurtlar sarmış.

İçten içe çürümeye başlamış.

Daha mı dayanacaktın, babam? Yıllar sana meydan okuyamaz sanmıştım.

Sen de bir insansın, babam; az mı çektin?

Bizler için çalıştın, didindin.

Paran olmasa bile borç buldun, bayramlarda giydirdin.

Yokluğumuzu hissettirmedin, varlıklıya özendirmedin.

Bir fiske tokatını bile yemek nasip olmadı, babam.

Keşke vursaydın da, sen vursaydın.

Kıyamadığın yavrunu sen dövseydin.

“Babam” der, güler geçerdim belki de; sineye çekerdim.

Senin kıymetini bilmeyen çok;

Hakkını ödeyemeyen çok.

Sen beni anladın, ben seni, babam.

Bizi kimse anlamadı, babam.

asicieminebetul@gmail.com